loading...

مجله اینترنتی فهادان

سایت مسعود رضانژاد فهادان

آخرین ارسال های انجمن

موضوع: ادله ملکیت معصوم بر هستی و توجیه آن

در مورد ملکیت معصومین علیهم السلام بر تمام کره خاکی، روایاتی در جلسه گذشته به عرض رسید. اصل روایات این بحث در باب «أن الارض کلها للامام» در جلد دوم کتاب شریف کافی طبع دار الحدیث از صفحه 349 به بعد مطرح شده است که در ذیل به بخشی از آنها اشاره می‌شود:

«مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِي خَالِدٍ الْكَابُلِيِّ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ وَجَدْنَا فِي كِتَابِ عَلِيٍّ ع- إِنَّ الْأَرْضَ لِلّهِ يُورِثُها مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ أَنَا وَ أَهْلُ بَيْتِيَ الَّذِينَ أَوْرَثَنَا اللَّهُ الْأَرْضَ وَ نَحْنُ الْمُتَّقُونَ وَ الْأَرْضُ كُلُّهَا لَنَا فَمَنْ أَحْيَا أَرْضاً مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَلْيَعْمُرْهَا وَ لْيُؤَدِّ خَرَاجَهَا إِلَى الْإِمَامِ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي وَ لَهُ مَا أَكَلَ مِنْهَا فَإِنْ تَرَكَهَا أَوْ أَخْرَبَهَا وَ أَخَذَهَا رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ مِنْ بَعْدِهِ فَعَمَرَهَا وَ أَحْيَاهَا فَهُوَ أَحَقُّ بِهَا مِنَ الَّذِي تَرَكَهَا[1]يُؤَدِّي خَرَاجَهَا إِلَى الْإِمَامِ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي وَ لَهُ مَا أَكَلَ مِنْهَا حَتَّى‌ يَظْهَرَ الْقَائِمُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي بِالسَّيْفِ فَيَحْوِيَهَا وَ يَمْنَعَهَا وَ يُخْرِجَهُمْ مِنْهَا كَمَا حَوَاهَا رَسُولُ اللَّهِ ص وَ مَنَعَهَا إِلَّا مَا كَانَ فِي أَيْدِي شِيعَتِنَا فَإِنَّهُ يُقَاطِعُهُمْ عَلَى مَا فِي أَيْدِيهِمْ وَ يَتْرُكُ الْأَرْضَ فِي أَيْدِيهِمْ.»[2]

اوایل انقلاب نیز این بحث فراوان مطرح بود که آیا صاحبان زمین، زمین را مالک میشوند یا فقط حق انتفاع از آن دارند؟ باری این روایت خبر میدهد که همه زمینهای کره زمین بنابر آیه شریفه متعلق به حضرت باری بوده و خدای متعال آن را برای بندگان صالح خود، به اصطلاح به میراث گذاشته است. مصداق متقین در این روایت شریف، ائمه علیهم السلام معرفی شده اند که البته تجلی ملکیت تامه ایشان بر اقصا نقاط زمین در ایام دولت وارث حقیقی عالَم، یعنی حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه، به ظهور خواهد پیوست و اگر تصرفی توسط حتی شیعیان صورت پذیرد باید خراج و مقرری از آن به حضرتش بپردازند.

-«أَخْبَرَنِي أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَمَّنْ رَوَاهُ قَالَالدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ لِرَسُولِهِ وَ لَنَا فَمَنْ غَلَبَ عَلَى شَيْ‌ءٍ مِنْهَا فَلْيَتَّقِ اللَّهَ وَ لْيُؤَدِّ حَقَّ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ لْيَبَرَّ إِخْوَانَهُ فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَاللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ نَحْنُ بُرَآءُ مِنْهُ‌»[3]
-«عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ يَزِيدَ قَالَرَأَيْتُ مِسْمَعاً بِالْمَدِينَةِ وَ قَدْ كَانَ حَمَلَ إِلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع تِلْكَ السَّنَةَ مَالًا فَرَدَّهُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع فَقُلْتُ لَهُ لِمَ رَدَّ عَلَيْكَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْمَالَ الَّذِي حَمَلْتَهُ إِلَيْهِ قَالَ فَقَالَ لِي إِنِّي قُلْتُ لَهُ حِينَ حَمَلْتُ إِلَيْهِ الْمَالَ إِنِّي كُنْتُ وُلِّيتُ الْبَحْرَيْنَ الْغَوْصَ فَأَصَبْتُ أَرْبَعَمِائَةِ أَلْفِ دِرْهَمٍ وَ قَدْ جِئْتُكَ بِخُمُسِهَا بِثَمَانِينَ أَلْفَ دِرْهَمٍ وَ كَرِهْتُ أَنْ أَحْبِسَهَا عَنْكَ وَ أَنْ أَعْرِضَ لَهَا وَ هِيَ حَقُّكَ الَّذِي جَعَلَهُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فِي أَمْوَالِنَا فَقَالَ أَ وَ مَا لَنَا مِنَ الْأَرْضِ وَ مَا أَخْرَجَ اللَّهُ مِنْهَا إِلَّا الْخُمُسُ يَا أَبَا سَيَّارٍ إِنَّ الْأَرْضَ كُلَّهَا لَنَا فَمَا أَخْرَجَ اللَّهُ مِنْهَا مِنْ شَيْ‌ءٍ فَهُوَ لَنَا فَقُلْتُ لَهُ وَ أَنَا أَحْمِلُ إِلَيْكَ الْمَالَ كُلَّهُ فَقَالَ يَا أَبَا سَيَّارٍ قَدْ طَيَّبْنَاهُ لَكَ وَ أَحْلَلْنَاكَ مِنْهُ فَضُمَّ إِلَيْكَ مَالَكَ وَ كُلُّ مَا فِي أَيْدِي شِيعَتِنَا مِنَ الْأَرْضِ فَهُمْ فِيهِ مُحَلَّلُونَ حَتَّى يَقُومَ قَائِمُنَا فَيَجْبِيَهُمْ طَسْقَ مَا كَانَ فِي أَيْدِيهِمْ وَ يَتْرُكَ الْأَرْضَ فِي أَيْدِيهِمْ وَ أَمَّا مَا كَانَ فِي أَيْدِي غَيْرِهِمْ فَإِنَّ كَسْبَهُمْ مِنَ الْأَرْضِ حَرَامٌ عَلَيْهِمْ حَتَّى يَقُومَ قَائِمُنَا فَيَأْخُذَ الْأَرْضَ مِنْ أَيْدِيهِمْ وَ يُخْرِجَهُمْ صَغَرَةً:" قَالَ عُمَرُ بْنُ يَزِيدَ فَقَالَ لِي أَبُو سَيَّارٍ(کنیه مسمع) مَا أَرَى أَحَداً مِنْ أَصْحَابِ الضِّيَاعَ وَ لَا مِمَّنْ يَلِي الْأَعْمَالَ يَأْكُلُ حَلَالًا غَيْرِي إِلَّا مَنْ طَيَّبُوا لَهُ ذَلِكَ»[4]
مسمع از اصحاب امام صادق علیه السلام به زعم خود خمس مال خود را به نزد امام علیه السلام میبرد تا اموالش حلال و طاهر شود. امام ع در مقابل این ذهنیت، به او گوشزد میکنند که نه تنها خمس معادن بلکه همه معادن و بالاتر، ظاهر و باطن زمین از آنِ امام معصوم ع میباشد و لکن استفاده از زمین را برای شیعیانشان تا روز غیبت، حلال کرده اند. البته در زمان ظهور حضرت یار عج، مبلغی به خراج از آنها ستانده خواهد شد.
-«عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَقُلْتُ‌  لَهُ أَ مَا عَلَى الْإِمَامِ زَكَاةٌ فَقَالَ أَحَلْتَ[5] يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَ مَا عَلِمَتْ أَنَّ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةَ لِلْإِمَامِ يَضَعُهَا حَيْثُ يَشَاءُ وَ يَدْفَعُهَا إِلَى مَنْ يَشَاءُ جَائِزٌ لَهُ ذَلِكَ مِنَ اللَّهِ إِنَّ الْإِمَامَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ لَا يَبِيتُ لَيْلَةً أَبَداً وَ لِلَّهِ فِي عُنُقِهِ حَقٌّ يَسْأَلُهُ عَنْهُ‌[6]»
در این روایت گام را فراتر گذاشته و زمام محشر و قیامت و آخرت هم بدست امام میباشد که با توجه به اعتقاد شیعیان، حقیقتی انکار ناشدنی می باشد.(قسیم النار و الجنة)
-«مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَحْمَدَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ النُّعْمَانِ عَنْ صَالِحِ بْنِ حَمْزَةَ عَنْ أَبَانِ بْنِ مُصْعَبٍ عَنْ يُونُسَ بْنِ ظَبْيَانَ أَوِ الْمُعَلَّى بْنِ خُنَيْسٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع مَا لَكُمْ مِنْ هَذِهِ الْأَرْضِ فَتَبَسَّمَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى بَعَثَ جَبْرَئِيلَ ع وَ أَمَرَهُ أَنْ يَخْرِقَ بِإِبْهَامِهِ ثَمَانِيَةَ أَنْهَارٍ فِي الْأَرْضِ مِنْهَا سَيْحَانُ وَ جَيْحَانُ وَ هُوَ نَهَرُ بَلْخٍ وَ الْخشوع وَ هُوَ نَهَرُ الشَّاشِ وَ مِهْرَانُ وَ هُوَ نَهَرُ الْهِنْدِ وَ نِيلُ مِصْرَ وَ دِجْلَةُ وَ الْفُرَاتُ فَمَا سَقَتْ أَوِ اسْتَقَتْ فَهُوَ لَنَا وَ مَا كَانَ لَنَا فَهُوَ لِشِيعَتِنَا وَ لَيْسَ لِعَدُوِّنَا مِنْهُ شَيْ‌ءٌ إِلَّا مَا غَصَبَ عَلَيْهِ وَ إِنَّ وَلِيَّنَا لَفِي أَوْسَعَ فِيمَا بَيْنَ ذِهْ إِلَى ذِهْ يَعْنِي بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ-﴿ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا ﴾الْمَغْصُوبِينَ عَلَيْهَا﴿خالِصَةً ﴾لَهُمْ ﴿يَوْمَ الْقِيامَةِ﴾ بِلَا غَصْبٍ‌»[7]
این روایت شریف به زیبایی تفسیری از آیه فوق ارائه میدهد و تعبیر ملکیت مومن نسبت به حیات دنیا را مطلق شمرده که بدست کفار، مورد تعرض و غصب واقع شده و در آخرت، همه نعیم و روضه رضوان بدون هیچ منازعی خالص برای مومن میباشد. البته ملکیتی که توسط مالک اصلی یعنی خداوند به اولیای منتجب خود، منتقل و ایشان به یاوران و مومنان حقیقی، عنایت میکنند.
-«عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الرَّيَّانِ قَالَكَتَبْتُ إِلَى الْعَسْكَرِيِّ ع جُعِلْتُ فِدَاكَ رُوِيَ لَنَا أَنْ لَيْسَ لِرَسُولِ اللَّهِ ص مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا الْخُمُسُ فَجَاءَ الْجَوَابُ إِنَّ الدُّنْيَا وَ مَا عَلَيْهَا لِرَسُولِ اللَّهِ ص‌»[8]
-«عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صخَلَقَ اللَّهُ آدَمَ وَ أَقْطَعَهُ الدُّنْيَا قَطِيعَةً فَمَا كَانَ لآِدَمَ ع فَلِرَسُولِ اللَّهِ ص وَ مَا كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ فَهُوَ لِلْأَئِمَّةِ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ ص»[9]
در این روایت شریف این امر را مسبوق به سابقه میداند و ملکیت اولیای برگزیده الهی بر زمین را از زمان ابونا آدم،ثابت میداندکه به خاتم الانبیاء صلی الله علیه و آله به میراث رسیده است.(یا وارث آدم صفوة الله)
-«ثِقَةُ الْإِسْلَامِ فِي الْكَافِي، عَنْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنِ السِّنْدِيِّ بْنِ الرَّبِيعِ قَالَ" لَمْ يَكُنِ ابْنُ أَبِي عُمَيْرٍ يَعْدِلُ بِهِشَامِ بْنِ الْحَكَمِ شَيْئاً وَ كَانَ‌ لَا يَغِبُّ[10] إِتْيَانَهُ ثُمَّ انْقَطَعَ عَنْهُ وَ خَالَفَهُ وَ كَانَ سَبَبُ ذَلِكَ أَنَّ أَبَا مَالِكٍ الْحَضْرَمِيَّ كَانَ أَحَدَ رِجَالِ هِشَامٍ وَقَعَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ مُلَاحَاةٌ فِي شَيْ‌ءٍ مِنَ الْإِمَامَةِ قَالَ ابْنُ أَبِي عُمَيْرٍ الدُّنْيَا كُلُّهَا لِلْإِمَامِ عَلَى جِهَةِ الْمِلْكِ وَ أَنَّهُ أَوْلَى بِهَا مِنَ الَّذِينَ هِيَ فِي أَيْدِيهِمْ وَ قَالَ أَبُو مَالِكٍ لَيْسَ كَذَلِكَ أَمْوَالُ النَّاسِ لَهُمْ إِلَّا مَا حَكَمَ اللَّهُ بِهِ لِلْإِمَامِ مِنَ الْفَيْ‌ءِ وَ الْخُمُسِ وَ الْمَغْنَمِ فَذَلِكَ لَهُ وَ ذَلِكَ أَيْضاً قَدْ بَيَّنَ اللَّهُ لِلْإِمَامِ أَيْنَ يَضَعُهُ وَ كَيْفَ يَصْنَعُ بِهِ فَتَرَاضَيَا بِهِشَامِ بْنِ الْحَكَمِ وَ صَارَا إِلَيْهِ فَحَكَمَ هِشَامٌ لِأَبِي مَالِكٍ عَلَى ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ فَغَضِبَ ابْنُ أَبِي عُمَيْرٍ وَ هَجَرَ هِشَاماً بَعْدَ ذَلِكَ»[11](مستدرک الوسائل ب5 من ابواب الانفال ح2)
در این روایت، نزاع بین دو تن از یاران ممتاز اهل بیت درگرفته و نمیتوان به راحتی حق را به جانب هشام بن الحکم دانست چه آنکه ابن ابی عمیر شخصیتی است که به واسطه از امام صادق علیه السلام نقل روایت میکند؛ همچنین محضر حضرت موسی بن جعفر و حضرت رضا علیهما السلام را درک و نقل روایت کرده است. آدم عامی و معمولی نیست بل فردیست که شیخ در عده در شانش گوید: «لانه لایروی و لایرسل الا عن ثقة...» چنین شخصی رأی هشام را انکار کرده و بدین سبب ازو مکدر و با او قطع رابطه میکند.(از همین جا سر برخی تضعیف های اصحاب رجال معلوم میشود که ریشه های کلامی داشته و آسیبی به اعتبار روایات مقدوحین نمیزند.)
باری مرحوم مجلسی در ذیل این حدیث میفرماید، نزاع بین ایندو نزاع لفظی بوده و هر دو در باطن بر یک نظر بوده اند. در باطن امر همه عالم در ید معصوم و حجت خدا میباشد و در ظاهر، هرکسی که زمینی در دست اوست، مالک آن می باشد.
بعضی از شارحان احادیث مثل مرحوم کمره ای، این روایات را تفسیر به ملکیت طولی می کنند...
بیان بتفصیل منا: هرکس مالک دست و پای خودش می باشد و میتواند آن را در هر راهی بخواهد استفاده کند. این ملکیت به معنای آنست که هرکس بر اعضا و جوارح خود، نسبتی از اراده و قدرت را دارد که جملگی با یک دستور، مسخر میشوند، پس هرکس میتواند هرگونه بخواهد از مغز خود دستوری را صادر و بواسطه اعصاب، آن اعضا را بکار گیرد و از تحرک این اعضا، چرخ علم و اقتصاد و صنعت و تجارت را به گردش درآورد  و از منافع آنها درآمد کسب کند.
نوع دومی از مالکیت وجود دارد که هر کس نسبت به اموال و املاک منقول و غیر منقول خود دارد. این اموال با صاحب مال یک رابطه اعتباری دارند که بر اساس قرار دادهای اعتباری الهی و بشری به شخص، منتسب یا ازو به دیگری منتقل میشوند. طبعا مالکیت حقیقی نوع اول بالاتر از ملکیت اعتباری نوع دوم میباشد. ملکیت انسان بر نفس خود و اعضا و جوارح خود به صورت ذاتی میباشد-اگر چه مطلق نمیباشد و قدرت آدمی محدود می باشد-
با توجه به مثال(مقرِّب من جهة و مبعِّد من جهات!) فوق گوییم:خدای متعال هم که این عالم را بر اساس حکمت آفریده، نسبت به عالم و آدم، احاطه و ملکیت به معنای واقعی دارد و همه هستی تحت اراده مطلقه حضرت حق میباشند:
-﴿انما امره اذا اراد شیئا فیقول له کن فیکون﴾[12]
این ملکیت بسی فراتر از ملکیت اعتباری و قراردادی افراد بر اموال خود می باشد. بدین ترتیب خدای متعال از همه کس بر اموال و بلکه نفوس آدمیان مقدم می باشد. پس مالک اصلی عالم خداست و ملکیتهای اعتباری بر خانه و زمین و گنج و ثروت، در جنب ملکیت حقیقی پروردگار، هیچ رنگ و اعتباری ندارد.
حال این خدای خالق مخلوقات، زمین را با تمام اموالش، در اختیار بندگان برگزیده و صالح خود قرار میدهد. چنانکه از روز اول، زمین را به آدم ابوالبشر اقطاع کرده و در قرآن خود نیز وعده کرده زمین را به موعود امم، به ارث خواهد گذاشت:
-﴿و لقد کتبنا فی الزبور من بعد الذکر ان الارض یرثها عبادی الصالحون﴾[13]
این ملکیت هم دارای دو بخش میباشد:
بخش اول:ملکیت مفوضه الهیست که برای برگزیدگان از اولیا ولایتی تکوینی و قدرت تصرفی باطنی در عالم و بلکه آدم، ایجاد میکند.
بخش دوم: ملکیت اعتباریه اولیای دین، که خدا بر اساس اطلاق حق خود این بخش را-که اهمیت کمتری نسبت به بخش اول دارد- بدانها واگذارده است. نکته شایان توجه آنکه این بخش دومست که منشا آثار فقهی میشود بدین معنا که بر متصرف زمین لازمست خراج زمین را به ولی یا امام معصوم دهد(یکم) و اگر بدون جلب رضای او، در زمین تصرف کند غاصب بشمار میرود(دوم) و البته در زمان حضرت حجت عج کسی را یارای غصب اموال حجت خدا نخواهد بود.(سوم)(اموری که در روایات بدانها اشارت شده است.)
حال در دوره هایی مثل عصر غیبت، ممکنست به مصالحی- چون تدریجی بودن احکام یا عدم بسط ولی خدا- استفاده مومنان از زمین بصورت مجانی باشد و غیر مومنان از نظر باطنی غاصب حق ولی حق باشند. و در زمان خود یعنی عصر ظهور حضرت مهدی سلام الله علیه، این حق خود را استیفا کرده و تقاضای خراج و طسق کنند.
با توضیح فوق شاید بتوان گفت: اگر قواعدی در فقه برای مالکیت زمین از رهگذر بیع و شراء واقع میشود یا  قاعده «من احیا ارضا فهی له» جاری میشود یا خمس را حق لازم الادا و مطهر اموال میشمارد در دوره گذار و عصر غیبت بوده و در زمان بسط ید ولی خدا، انتفاع وبهره مندی از املاک و اموال،غیر از مقررات فوق، قواعد مخصوص و خراجهای مقرر دیگری خواهد داشت. و شاید در آن زمانه، افراد با اجازه امام ع، فقط حق انتفاع از اموال خود را خواهند داشت و کسی بر چیزی مالک بالاستقلال و لو اعتبارا نخواهد بود. والله اعلم!
اینک حاصل مطلب آن شد که خدای منان که خالق عالم هستی است و همه موجودات را از کتم عدم به منصه وجود آورده، طبعا و قهرا مالک به ملکیت حقیقی و محیط بر همه چیز به احاطه تکوینی است و این امریست طبیعی که هر موجدی مالک و صاحب اختیار کامل و مسلط بر مخلوق خود است.
حال خداوند خالق، بر اساس مالکیت حقیقی کره خاکی را به آدم ابو البشر و خاتم انبیاء بعنوان خلیفة الله واگذار کرده است بنابر این براستی انبیاء مخصوصا خاتم انبیاء،‌مالکان زمین و صاحب سلطنت واقعیه بر این کره خاکی خواهند بود چه آنکه این مالکیت از جانب خالق زمین به آنها داده شده است.
در این بین از آنجا که بشر و بنی آدم در این کره خاکی مقرر شده زندگی نموده و امرار معاش کنند و طبعا مقتضای اصل تنازع بقاء از یک طرف و لزوم سلطنت بر زمین که منبع تامین معاش افراد بنی آدمست از طرف دیگر، ثبوت اختصاص سلطنت افراد بشر بر بخشی از زمین و حق استفاده از آن برای تامین معاش و ثروت باید به علتی از علل ثابت باشد که دیگران حق مزاحمت او را در برداشت از منافع زمین نداشته باشند، این همان ملکیت اعتباریست که در طول دو ملکیت حقیقی خدا و خلفاء الله برای بنی آدم در زمین با اجازه خود خدا و خلفای الهی قرار داده شده است که بر اساس قوانین حیات، بشر گاه در ظاهر امر همین گونه ملکیت برای خود رسول و ائمه علیهم السلام نیز ثابت خواهد شد. با این بیان به خوبی مراحل مالکیتهای واقعی ائمه دین و مالکیت اعتباری بنی آدم حل خواهد شد و الله العالم.
و بر این اساس تحلیل ملک یا استفاده از اراضی برای شیعه و عدم حلیت برای ماسوای آنان معنی پیدا میکند چه آنکه حق تملیک اعتباری برای مالکین حقیقی مسلم است و گفتیم که مالکین حقیقی رسول خدا ص و آل او هستند و آنان حق تملیک به شیعیان خود را دارند، گرچه ممکنست این حق بر اساس احیاء زمین یا امر دیگری باشد.

 


[1] اگر زمینی را کسی احیا کند و بعد بگونه ای آن زمین را رها کند تا به خرابه تبدیل شود یا در حال آبادانی رها کند و دیگری آن را تصرف کرده و احیا کند مالک زمین میشود و معمر اول، ادعایی نمیتواند داشته باشد، اما اگر کسی زمینی را به ارث ببرد و زمین خراب شود و شخص دومی دوباره آن را آباد کند به ملک معمر ثانی وارد نمیشود و ورثه شخص اول مالک آن زمین میباشند.

[2] الاصول من الکافی، شیخ کلینی، ج2، ص349، ط دار الحدیث..

[3]  الاصول من الکافی، شیخ کلینی، ج2، ص350، ط دار الحدیث..

[4]  الاصول من الکافی، شیخ کلینی، ج2، ص351، ط دار الحدیث..

[5] کلام محالی بر زبان راندی، یا سخن بی ربط و کلامی کژتاب گفتی!..

[6] یا امام بدهی های خود را همه شب ادا میکند و یا به تناسب روایت، با تملک امام نسبت به عالم هستی، امام هیچگاه به کسی بدهکار نیست.

[7]  الاصول من الکافی، شیخ کلینی، ج2، ص353، ط دار الحدیث.

[8] الاصول من الکافی، شیخ کلینی، ج2، ص353، ط دار الحدیث.

[9] الاصول من الکافی، شیخ کلینی، ج2، ص354، ط دار الحدیث.

[10] هماره با وي رفت و .آمد داشت.

[11] مستدرک الوسائل، میرزا حسین نوری طبرسی، ج7، ص305..

[12] یس/سوره36، آیه82. .

[13] انبیاء/سوره21، آیه105.

به دلیل به روز بودن سایت از صفحات دیگر نیز، دیدن فرمایید.

بک لینک فهادان نیوز
تبلیغات
Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • دیوار آگهی
    رضانژاد.نت
    راهنمای حل جدول

    درج آگهی فروش کلیه

    فهادان نیوز

    فهادان عربیک

    فهادان انگلیش

    داستان و حکایت

    قصه های کافی

    پزشکی و سلامت

    فرهنگ مقاومت

    دانش و فناوری

    موضوعات دینی

    سبک زندگی
    موضوعات اخلاقی
    آگهی