رفتارهایی که نباید ترک شود

قانون پیش پرداخت! (فنون ارتباط جمعی _ بسیار مفید)

مشاوره‌ _ روانشناسی

قانون پیش پرداخت! (فنون ارتباط جمعی _ بسیار مفید)

از این رفتار‌ها دست برندار!

زندگی گاهی شلوغ و پیچیده می‌شود. صدای تشویق و تمسخر دیگران،‌گاه چنان بلند می‌شود که فراموش می‌کنیم در آن میانه، به خواسته‌های خود و رویاهای خود و زندگی خود و ترجیحات خود و لذت خود و آرامش خود فکر کنیم.

اما رفتارهایی هست که هرگز نباید دست از آن‌ها برداریم. مهم نیست که دیگران چه می‌گویند. این رفتار‌ها، باید باید باید در زندگی ما باقی بمانند. روزی که آن‌ها را کنار بگذاریم، زندگانی خود را به پایان برده‌ایم، اگرچه زنده مانی، ادامه خواهد یافت.

1. از تعقیب رویاهای دست‌یافتنی، خود دست بر نداریم.

حتی اگر همه گفتند که این رویا‌ها دست نیافتنی است. کودکانه است. ابلهانه است. بی‌خاصیت و بی‌نتیجه است. رویایی که در تعقیب آن شکست می‌خوری به مراتب رضایت و رشد بیشتری را ایجاد می‌کند تا گریز از شکست و ترک رویا، به توصیه دیگرانی که ما را از آن می‌ترسانند. ما یک زندگی بیشتر نداریم و چیزی ارزشمند‌تر از رویا‌هایمان نداریم که زندگی را به پای آن بریزیم.

2. در‌‌ رها کردن بحث‌ها یا ادامه دادن آن‌ها بکوشیم خودمان تصمیم بگیریم.

هر دعوتی به چالش را نپذیریم و برای پیروزی در هر نبردی تلاش نکنیم. ما با انتخاب طرف بحث خود و طرف رقابت خود و طرف دعوا و جنگ خود، بزرگی خود را تعیین می‌کنیم. با هر کوچکی نجنگیم.

3. ببخشیم.

بخشش ساده نیست. گاهی که زخم رنجش بیش از درد بخشش است باید بخشید و رفت. ما نباید گمان کنیم بخشش، صرفاً توصیه‌ای اخلاقیست بلکه بخشش، ابزاری منطقی برای پیشرفت به جلو است. آنکه آسیبمان زده، رفته و زندگی خود را پی گرفته است. نبخشیدن، درد حضور او را در زندگی ما جاودانه می‌کند. گاهی اوقات بخشیدن و نادیده گرفتن بهترین انتقام است.‌‌ رها کردن خرابه‌های فعلی به سمت آبادی‌های جدید که نابخشوده‌های قدیمی به آن راهی ندارند.

۴. قطره آب را در لیوان ببینیم.

دیدن نیمه پر لیوان هنر دشواری نیست. هنر زندگی، جستجوی تنها قطرهٔ آبی است که در ته لیوانی در آستانه تبخیر است. فرصت‌های قطره‌ای، شادی‌های قطره‌ای، رضایت‌های قطره‌ای کم نیستند. آن‌ها را در فضای خالی و خشک دوستی‌ها و تجربه‌های زندگی گم نکنیم.

۵. با خودمان صادق باشیم.

می‌توان تلاش کرد که مردم ما را بهتر از آنچه هستیم ببینند. اما فراموش نکنیم که مردم از کسانی که آن‌ها را بالا‌تر می‌برند، با سقوط‌هایی بزرگ‌تر انتقام خواهند گرفت. خودمان باشیم و برای خودمان زندگی کنیم و در خاطرمان بماند که بهتر است از ما به خاطر آنچه هستیم متنفر باشند تا اینکه ما را به خاطر آنچه نیستیم دوست بدارند.

۶. کسانی را که به رشد و شادمانی ما کمک می‌کنند، ترک نکنیم.

به خاطر داشته باشیم که فرصت یافتن کسانی که شادی و رشد را به ما هدیه می‌کنند نادر است. وقتی آن‌ها را یافتیم به هر بهانه‌ای آن‌ها را‌‌ رها نکنیم و به خاطر داشته باشیم که اگر خود را در محاصره بدبین‌ها و بازندگان قرار دهیم، جز بدبینی و باختن هدیه‌ای برای ما به همراه نخواهند داشت.

۷. قدر اشتباهاتمان را بدانیم.

به خاطر داشته باشیم که دیگران شاید تلاش کنند که اشتباهاتمان، سنگی سنگین به گرد گردنمان باشد. اما ما باید بدانیم که اشتباه، پله‌ای استوار به زیر پایمان است تا بالا‌تر برویم و بتوانیم اشتباهات بزرگ‌تر را تجربه کنیم. اشتباه‌های تکراری درد آور است. اما هر اشتباه جدید، فرصتی برای رشد و تجربه و یادگیری است.

۸. به ارزش‌ها و اصول خود باور داشته باشیم.

زندگی‌گاه در لحظاتی سخت و دشوار، ما را با وسوسه ترک باور‌هایمان می‌آزماید. مهم نیست به چه چیزی ایمان داریم. به خوبی انسان. به دنیایی رو به رشد و پیشرفت. به مهربانی یا به اعتماد. به زمین یا به آسمان. مهم این است که بدانیم انسانی که در نبرد زندگی، باورش را زمین می‌گذارد و صحنه دشواری را ترک می‌کند، بخشی از خود را برای همیشه در میدان نبرد جا گذاشته است. بر روی اصول و باورهای خود بمانیم و بدانیم که در نبرد بین انسان‌های سخت و روزگار سخت، این انسان‌های سخت هستند که می‌مانند.

۹. گذشته را فراموش کنیم.

می‌گویند گذشته باید چراغ راه آینده باشد. اما به خاطر داشته باشیم که کم نیستند کسانی که می‌کوشند با همین شعار، از گذشته ما دیواری در مسیر حرکت به سوی آینده بسازند و ما را اسیر گذشته کنند. گذشته اگر تلخ است خاطره‌ای می‌شود برای فراموش شدن و درسی برای ادامه دادن و نه دیواری برای غمزده نشستن و تکیه دادن.

۱۰. تغییر را بپذیریم و در جستجویش باشیم.

حفظ وضعیت موجود، مهم‌ترین قانون زندگی عموم انسانهاست. به خاطر داشته باشیم که وضعیت موجود هرگز حفظ نمی‌شود. دنیا تغییر می‌کند و دیر یا زود زمانی می‌رسد که وضعیت موجود دیگر وجود ندارد و آن‌ها که دل به آن بسته بودند هم به همراهش محو و ناپدید می‌شوند. جاودانگان تاریخ، سنت گذشتگان تاریخ را‌‌ رها کردند و کوشیدند تا خود تاریخی جدید بسازند.

۱۱. بدانیم که قانون پیش پرداخت در دنیا جاری است.

باید کاری کنیم و سپس در انتظار پاداشش بنشینیم. اگر به انتظار بنشینیم تا دنیا به ما فرصتی دهد یا جامعه به ما جامه‌ای دهد، هرگز لذت و رشد و رضایت را تجربه نخواهیم کرد. بکوشیم فرصت زندگی دیگران باشیم و تکه‌ای آبرومند از جامهٔ جامعه. دادن قبل از گرفتن قانون انسانهای بزرگ و گرفتن به وعدهٔ دادن، قانون حیله گران است.

منبع: متمم

نظرات مطلب

ارسال نظر

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:):(;):D;)):X:?:P:*=((:O@};-:B/:):S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟[حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی

شبکه های اجتماعی