کوچک‌های بزرگ (4) _ «توجّه و تحسین»

مشاوره‌ _ روانشناسی

کوچک‌های بزرگ (4) _ «توجّه و تحسین»

کوچک‌های بزرگ (قسمت چهارم)

«توجّه و تحسین»

 هر روز صبح پس از آنکه شوهرش را برای رفتن به محل کار بدرقه می‌کرد دست به کار می‌شد. خانه را عاشقانه تمیز و پاکیزه می‌کرد و برای آراستگی منزل بسیار تلاش می‌کرد. غالباً غذاهای دلخواه و مورد پسند حمید (شوهرش) را تدارک می‌دید و در سفره‌آرایی نهایت سلیقه را به خرج می‌داد.

همچنین دقایقی قبل از آنکه شوهرش به خانه بازگردد به خود می‌رسید و در لباس پوشیدن و آرایش چنان دقت می‌کرد تا همه چیز در نگاه او زیبا، جذاب و خواستنی به نظر برسد. اما اکنون با اینکه چند ماهی بیشتر از زندگی مشترکش نگذشته بود انگیزه‌اش را از دست داده بود. فکرش را هم نمی‌کرد آن همه شور و شوق روزهای اوّل، این قدر زود فروکش کند. همیشه در دوران مجردی‌اش به کارها و رفتارهای مادرش خرده می‌گرفت و مدام با خود فکر می‌کرد که اگر من ازدواج کنم چنین و چنان می‌کنم و برای گرمی و شیرینی زندگی‌ام چیزی کم نمی‌گذارم و واقعاً هم کم نگذاشته بود.

مشکل اینجا بود که اگر چه  همه دوستان و فامیل  او را تحسین می‌کردند و از خانه‌داری و کدبانوگری او، بسیار می‌گفتند. اما حمید کوچک‌ترین واکنش مثبتی نشان نمی‌داد. هر چه او تلاش می‌کرد که از هر جهت، خانه و زندگی‌اش ایده‌آل باشد تا محیط خانه امنیت و آرامش داشته باشد برای همسرش همه چیز عادی بود!

او همان‌طور که به گل‌های یاسی که دیروز از حیاط خانهٔ مادرش چیده بود و امروز با حوصله و سلیقهٔ فراوان، روی میز صبحانه گذاشته بود تا همه چیز، زیبا و معطر باشد نگاه می‌کرد چشمانش پُر از اشک شده بود. او حتی بعید می‌دانست حمید آن را دیده باشد.

زیر لب می‌گفت: «من که از او چیزی نمی‌خواهم؛ فقط می‌خواهم یک جمله بگوید که متوجه این زحمت‌ها و محبت‌ها می‌شود و آن‌ها را می‌بیند. فقط بگوید دیدم.»

یکی از نکات کوچک و ظریفی که البته آثار بسیار بزرگی به دنبال دارد «توجّه و تحسین» است. همهٔ انسان‌ها از اینکه مورد توجه قرار گیرند احساس خوبی دارند و از نادیده انگاشته شدن می‌رنجند. گاهی بی‌اعتنایی‌ها و بی‌توجهی‌های ما خواسته یا ناخواسته، لطمه‌های عاطفی شدیدی را به اطرافیانمان وارد می‌سازد که خود می‌تواند منشأ بروز یک سری ناهنجاری‌های رفتاری شود.

وقتی شما به محبت‌ها و زحمت‌هایی که دیگران کشیده‌اند توجه نشان می‌دهید آن‌ها را دلگرم می‌کند و انگیزهٔ آن‌ها را دو چندان می‌سازد. این توجه می‌تواند با تحسین و تشکر توأم باشد.

فقط 30 ثانیه؛

برای اینکه تأثیر بزرگ این کار کوچک را در زندگی‌تان ببینید به عنوان یک مرد، واقعاً خود را متعهد کنید و به خود قول بدهید که از این پس در بدو ورود به خانه (قبل از اینکه لباستان از تن در بیاورید) اتفاق‌های مثبتی را که در همسر، فرزندان یا فضای خانه، رخ داده است را پیدا کنید و مورد توجه قرار دهید. اعلام کنید که آن‌ها را دیدید و برایتان مهم، قابل درک و ستودنی است. حتی اگر همسرتان صرفاً موهایش را برای شما شانه کرده است آن را مورد توجه قرار دهید. او را در شرایطی قرار ندهید که مجبور شود از شما بپرسد چیزی در من تغییر نکرده است؟ لحظاتی در فضای خانه‌تان راه بروید. دقت کنید که نسبت به صبح که از خانه بیرون می‌رفتید چه تغییرات مثبتی ایجاد شده است، آن‌ها را ببینید و تشکر و تحسین کنید.

مثلاً بگویید: «بَه بَه چقدر کمد لباس‌ها مرتب شده! چقدر با سلیقه! وای چه غذای خوشمزه‌ای! معلومه که خیلی وقت گذاشتی! حتماً بچه‌ها هم حسابی اذیتت کرده‌اند.»

مطمئن باشید همین یکی دو جمله  شما، بسیار تأثیرگذار است. همچنین به عنوان یک زن نیز خود را متعهد سازید که در لحظهٔ ورود همسرتان به خانه او و زحماتش را مورد توجه قرار دهید. مثلاً: «حتماً از صبح خیلی خسته شدی؛ چه میوه‌های خوبی خریدی؛ ممنون که با همهٔ خستگی که ناشی از کار بیرون داشتی وقت گذاشتی. ضمناً شوفاژهایی را که دیروز راه انداختی واقعاً خونه رو گرم کرد ممنون که به فکر بودی.»

چیزی مانع نشود؛

شاید به نظر شما بیاید که آنچه طرف مقابل، انجام داده کار کوچکی بوده و یا صرفاٌ انجام وظیفه بوده است و از این جهت آن را مورد توجه قرار ندهید. اما یادتان باشد اگر دوست دارید این کارهای کوچک و انجام وظیفه‌ها تکرار شود و توسعه یابد و با احساس مسئولیت‌پذیری  بیشتری انجام شود باید به آن توجه نشان دهید. ضمن اینکه بسیار، تفاوت می‌کند که کسی کاری را از سر اجبار و وظیفه، انجام دهد یا اینکه عاشقانه و مهربانانه به آن مبادرت ورزد.

قطعاً توجه و تحسین می‌تواند این عشق و دلسوزی را جایگزین اجبار و اکراه کند. شاید هم نگران این باشید که با این توجه نشان دادن‌ها، طرف مقابلتان لوس، پُررو و پُرتوقع شود و از این جهت، بی‌اعتنایی می‌کنید؛ اما در این صورت نیز یادتان باشد آنقدر که بی‌توجهی‌های شما زندگی را سرد می‌کند و باعث بی‌انگیزگی می‌شود لوس و پُرتوقع شدن طرف مقابل، آسیب‌زننده نیست.

ضمن اینکه  اساساً این نگرانی، نگرانی بیجایی است. بنابراین مراقب باشید که نه کارهای طرف مقابل را کوچک بی‌انگارید و نه غرور و ترس، مانع این شود.

نکتهٔ آخر اینکه از آنجا که این کوچکِ بزرگ «توجه و تحسین» پیامدهای بسیار عالی دارد و هر رابطه‌ای را می‌تواند تقویت کند دقت کنید که این می‌تواند در رابطه‌های دیگر نیز به کار گرفته شود و صرفاً ویژهٔ همسران نیست. به عنوان یک فرزند به زحمت‌ها و محبت‌های والدینتان توجه نشان دهید؛ به عنوان یک پدر یا مادر به رفتارهای مثبت فرزندتان توجه نشان دهید و همچنین به عنوان یک خواهر، برادر، همکار، همسایه، فامیل و ... این اصل را زندگی کنید.

نویسنده: استاد سید مجتبی حورائی

ویرایش توسّط پورتال فهادان 

ارسال نظر

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:):(;):D;)):X:?:P:*=((:O@};-:B/:):S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟[حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی

شبکه های اجتماعی